48. புத்தாண்டு, மெரீனா, அரவாணிகள் – வாலிப வக்கிரம்

கடந்த இரு வருடங்களாக சென்னையில் வாசம். சென்ற வருட புத்தாண்டை என்னுடன் பனிபுரியும் ஆந்திர நண்பர்களுடன் கழித்தேன். இந்த வருடம் என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்த பொழுது, சரி போன வருடமே தவறிவிடப்பட்டது, இந்த வருடமாவது மெரீனா போகலாமென்று முடிவெடுத்து இரவு சுமார் 11 மணியளவில் என் இரு சக்கர வாகனத்தில் சென்றேன். கையில் தான் காமெரா இருக்கிறதே, எதற்கு விடுவானேன் என்று கொண்டு போனேன். அங்கு சென்று சேரும் பொழுது 11:45 மணி. சுமார் ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தது கூட்டம். ஒரே ஆர்ப்பரிப்புடன் குதூகலமாக இருந்தது.

புத்தாண்டும் பிறந்தது. அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துக்கள் பரிமாரிக் கொண்டனர். மணி 12:30 ஆனது. சரி கிளம்பலாம் என்று வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கடற்கரையில் நடைபயிற்சி மேற்கொள்ளும் சாலையில் வந்தேன். அப்பொழுது சாலையில் ஒரு அரவாணி சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் பார்ப்பதற்கு சராசரி பெண் போலவே தான் தெரிந்தார். அந்த அளவுக்கு மேக் அப் இருந்தது. அவளை கடந்து போன இரு வாலிபர்கள் அவளைப் பார்த்து ஏளானமாக சிரித்தனர். எனக்கு முதலில் புரியவில்லை. பின் தான் அது ஒரு அரவாணி என்று தெரிந்தது. அவளும் எதுவும் கண்டுகொள்ளவில்லை. கேலி கிண்டலுக்கு ஆளாகி பழக்கம் ஆனதால் போல. எனக்கு பரிதாமாக இருந்தது (பின்ன, நாங்க பாலா பாசறை ஆச்சே, மனுஷர் தான் எனக்கு அரவாணிகள் மேல் ஒரு பரிதாபம் கொள்ள கற்றுத் தந்தார்). பின் என் பார்வையில் இருந்து மறைந்து போனாள்.

பயங்கர கூட்டம் மற்றும் ஒரு வழிப்பாதையில் எதிரில் வந்த ஒரு அம்பாசடார் கார், ‘சின்ன யானை’ வண்டி ஆகியவையால் ஜாம் ஆகியது. அந்த இடத்திலேயே ஒரு அரை மணி நேரம் அங்கும் இங்கும் அசைய முடியாமல் ஆணியடித்தது போல மாட்டிக் கொண்டேன். அடடா! கொஞ்சம் போல தாமதமாக கிளம்பியிருக்கலாமே என்று (வழக்கம் போல) தாமதமாக யோசித்தேன்.

கடற்கரை சாலை, அந்த சாலையை ஒட்டி உள்ளே நான் நின்றிருந்த சாலை. இதற்கு நடுவில் பூங்கா போல புல் தரையுடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. என் வண்டி நின்றிருந்த இடத்தில் ஒரு விளக்கு கம்பம் இருந்தது. திடீரென்று அங்கு ஒரே ஆர்ப்பரிப்பு தெரிந்தது. என்னவென்று பார்த்தால், அங்கு, மற்றொரு, அரவாணி (ஆண் போல தெரிந்தார்) ஆடிக்கொண்டிருந்தார். ஆட்டமென்றால், ‘வசீகரா’ பாடல் ஸ்டைலில் விளக்கு கம்பத்தை பிடித்துக் கொண்டு. அங்கிருந்த கூட்டமும் அவர் ஆடியதற்கு கை தட்டி உறசாகக் குரல்கள் எழுப்பின. எல்லாமே வாலிப கூட்டம். (இவருக்கு அந்த கூட்டம் வெத்த பெயர் ‘ரீமா சென்’). முதலில் பார்த்த அரவாணிக்கு ‘நயன்தாரா’.

இதற்கிடையில் அங்கு வந்து சேர்ந்த நயன்தாரா, இவர் ஆடும் ஆட்டம் பார்த்து அவனை ரெண்டு அடி அடித்தாள். அப்பொழுது அந்த இளவட்டங்கள் செய்த சேட்டைகள் படு கேவலமாக இருந்தன. அவளுக்கு வாழ்த்து சொல்லும் சாக்கில் கட்டிப்பிடித்து அவளை ஒரு வழி செய்தனர், கண்ட இடத்தில் ‘கை’ வைப்பது என்று. அந்த மின்சார கம்பத்தை தாண்டி கொஞ்ச தூரத்திற்கு ‘சற்றே’ இருட்டாக இருந்தது. இரண்டு மூன்று பேர் அவளை தள்ளி சென்றனர். அங்கே வாழ்த்த வந்த அனைவருக்கும் இலவசமாக ஒவ்வொரு ‘கிஸ்’ கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்!!! அந்த பசங்களும் அவளை வலுக்கட்டாயமாக இம்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். முதலில் திமிரியவள், பின் அவர்களுடன் சகஜமானாள். அங்கு 2, 3 என்று பின் அங்கு கணிசமான அளவில் அரவாணி கூட்டம் வந்து சேர்ந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் சொன்னது, அவர்கள் அனைவரும் பாலியல் தொழிலாலர்கள் என்று. (இந்த இடத்தில் காவலர்கள் இல்லை, காரணம், காமராசர் சாலையில் ஏற்பட்ட கடும் போக்குவரத்து நெரிசலை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்).

அந்த பெண்ணும் ஒவ்வொரு முறை அந்த வாலிப கூட்டத்தில் இருந்து விடுபட்டுக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். அப்படி வரும்பொழுது அவள் சட்டையில் பொத்தான்களை மாட்டிக் கொண்டே வந்தாள். இதில் கொடுமை என்னவென்றால், எனக்கு அருகில் இருந்த ஒரு ஆட்டோவில் நான்கு பெண்கள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு முதலில் புரியவில்லை போலும். ஆட்டோவில் இருந்து தலையை வெளியே நீட்டி அங்கு நடந்த கூத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இதில் ஒரு சின்ன பெண்ணும் அடக்கம். பின் தான் அவர்களுக்கு அந்த நிலைமையில் தீவிரம் புரிந்திருக்க வேண்டும். தர்ம சங்கடத்தில் நெளிந்தார்கள். ஆட்டோவோ அங்கும் நகர முடியாத நிலை. அதை விட கொடுமை, அந்த ஆட்டோவிற்கு பக்கத்தில் இரு சக்கர வாகனத்தில் ஒரு ஜோடி, கணவனும் மனைவியும் போல. அந்த பெண்மனிக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை, தலை கீழே குனிந்து கொள்வதைத் தவிற!!!

கொண்டு சென்ற காமெராவில் இந்த கருமத்தை எல்லாம் படம் பிடித்தேன். ஆனால் இருள் என்பதால் சரியாக விழவில்லை மற்றும் அந்த கேவலத்தை இங்கு வேறு டமாரம் அடிக்க வேண்டுமா என்று விட்டுவிட்டேன். நடந்த எல்லாவற்றிற்கும் அங்கிருந்த கூட்டம் செய்த சப்போர்ட் தான் என்னை அதிர்ச்சி ஆக்கியது. எங்கே போகிறது இளவட்டம்?

வாழ்க வாலிப வயசு வக்கிரம்!!!